Οδήγησα σε ένα μέρος απόκοσμο. Σε ένα μέρος στην κορυφή του κόσμου εκεί κάπου στα σβησμένα ηφαίστεια του Ατλαντικού. Αφησα το φορτηγάκι στην άκρη...πάτησα ξυπόλητος στο έδαφος...δεν με ενοχλούσαν οι πέτρες...ένιωσα την γή να με διαπερνά...αγνάντεψα το χάος και περπάτησα...σκαρφάλωσα τα βράχια..αφέθηκα στην διάισθησή μου...έγινα ένα με το κόκκινο τοπίο...συνέχισα να ανεβαίνω και εσύ μαζί μου που το ήξερες...εγώ απλώς το διαισθανόμουν...δεν υπήρχε ο χρόνος εκεί...μόνο ο τόπος...Ενας λόφος μπροστά μου και τα βουνά απέναντι...και ο δρομός τους μια μικρή γραμμούλα...με τα άσπρα κολονάκια να μην είναι πλεόν κολονάκια αλλά πινελιές σε έναν κόσμο που υπήρχε μέσα από τον πίνακα...
